Wtorek. A mnie dopadł atak alergii. Nie wiem, co już może pylić, ale niech już skończy. Wcale nie narzekałam kiedy mogłam swobodnie oddychać 😉.

Dzisiaj mam dla Was kontynuację post apokaliptycznego komiksu dla dzieci. Czy coś takiego może się udać? Zapraszam na recenzje.

Sami. Nożownik z Fortville.

O Samych mogliście już u mnie przeczytać. Byłam zaskoczona, że taka historia - post apokalipsa dla dzieci może być tak wyważona, pełna napięcia, ale nie straszna, czy przekoloryzowana. Po prostu Sami to naprawdę dobry i wciągający komiks.

Dzieciaki powoli uczą się samodzielnie funkcjonować w świecie bez dorosłych. Postanawiają jednak nie siedzieć w miejscu i wyruszyć w poszukiwaniu innych ocalałych. Zanim jednak do tego dojdzie muszą odpowiednio się przygotować do podróży. Kiedy na ich drodze staje tajemniczy nieznajomy z niezłym arsenałem broni białej, sytuacja się nieco komplikuje.

Post apokalipsa dla dzieci?

Same okładki tych komiksów bardzo przemawiają do wyobrazi. Białe tła, minimalistyczne rysunki, na których widać silne emocje bohaterów, sprawiają, że rozbudza się nasza ciekawość. Przecież to tylko dzieciaki, co mogło ich tak przestraszyć? A mogło i to całkiem sporo, chociaż przecież nie ma tam nikogo oprócz nich, chyba nie ma...

Bardzo podobało mi się to, że autor pokazał jak bardzo zróżnicowana jest grupa, nie tylko pod względem wyglądu, płci, czy wieku, ale również charakteru. Taka mieszanka zawsze doprowadza do konfliktów, a co za tym idzie wielu niebezpieczeństw. Zwłaszcza kiedy w pobliżu nie ma żadnej emocjonalnie dojrzałej osoby...

Drugi tom był naprawdę emocjonujący. Do końca nie było wiadomo, kto jest przeciwnikiem głównych bohaterów, a jego sposób działania sprawiał, że akcja miała naprawdę fajna dynamikę.

Zgarnąć z półki?

Zdecydowanie! Wiele komiksów miałam już okazję przeczytać i zrecenzować, a Sami jest jednym z moich faworytów, więc z czystym sumieniem polecam, a sama czekam na kolejny tom!

• Seria: SAMI

• Scenarzysta: Fabien Vehlmann

• Ilustrator: Bruno Gazzotti

• Tłumacz: Agata Cieślak

• Data premiery: 23.03.2022

 Poniedziałek. Rzec by można... dzień dobry, ale... to przecież poniedziałek ;-). Jak widzicie mój cały optymizmy gdzieś zniknął, więc dzisiaj postanowiłam przedstawić Wam bardzo...bardzo fatalistyczną książkę, chociaż fantazji też w niej nie brakuje ;-).

Komornik. Arena dłużników #1.

Prequel/sequel?

Kwiecista forma i złożone epitety.

Popularność.

Zgarnąć z półki?

Tytuł:               Komornik. Arena Dłużników #1

Autor:               Michał Gołkowski

Wydawnictwo:   Fabryka Słów

Premiera:          10.11.2021

 Kiedy otworzyłam rano oczy i spojrzałam przez okno nie mogłam uwierzyć w to, co się dzieje. Jakbym cofnęła się o parę miesięcy. Co to ma być?! Ja rozumiem, że woda jest potrzebna roślinom, ale śnieg... w połowie kwietnia?! Nie narzekam na brak zajęć. Codziennie, kiedy zasiadam do komputera myślę sobie, że dzień miną niesamowicie szybko. 

Dzisiaj mam dla Was grę, która bardzo wpisuję się w klimaty moich zainteresowań. W skrócie nazwijmy ją sudoku w wersji post apokaliptycznej lub tak jak nazwali ją jej twórcy - Dekoder.

Paradoksalnie, nigdy nie byłam dobra w Sudoku. Nie mogłam się wystarczająco skupić na wpisywaniu cyfr. Zawsze popełniałam gdzieś jakiś błąd, ale... lubiłam to. Czasami nie jest ważne jakie błędy popełniamy tylko to, że sprawia nam to przyjemność. Kto powiedział, że nie przestrzeganie zasad w Sudoku to coś złego lub nierozwijającego? Wiem, wiem zasady są potrzebne, bo każdy robił by co chciał, ale trochę anarchii jeszcze nikomu nie zaszkodziło ;-).

Wracając do Dekodera to tak jak już wspominałam, gra bardzo przypomina sudoku. Mamy planszę na której kładziemy cyferki lub symbole (w zależności, co wybierzemy na początku gry). Aby zdobyć punkty w swojej rundzie należy tak ustawić kafelek aby nie powtarzał się w żadnych rzędzie. Proste. Tylko, że... plansza jest zdecydowanie większa niż klasyczne sudoku, a dodatkowo są też inni gracze, którzy bacznie śledzą to gdzie i jak kładziemy naszą płytkę i nie da się im wmówić, że cyfry się nigdzie nie powtarzają ;-).

Wielki plus za planszę do gry. Bardzo podoba mi się taki klimat. Dodatkowo grafika sprawia, że grą w Dekoder nie powstydził by się żadnej fan post apokaliptycznych historii. Uwierzcie na słowo, sprawdziłam to na znajomych. Wszyscy bez wyjątki (czytelnicy literatury post apo) byli niezwykle zainteresowani tą grą.

Podoba mi się też to, że mamy wybór, co będziemy układać na planszy. Cyfry są okey, ale są dość zwyczajne. Natomiast symbole to zdecydowanie trudniejszy poziom. Do liczb jesteśmy w pewien sposób przyzwyczajeni. Patrząc na planszę od razu widzimy, gdzie co leży. Symbolom trzeba się przyjrzeć dokładniej, a i tak można się pomylić ;-)

Muszę przyznać, że czekałam na taką grę. Poziom trudności niby dla dzieci (i dla mnie ;-)), świetna grafika, angażująca rozgrywka. Dekoder to gra, przy której można spędzić przyjemnie czas. Dlatego gorąco polecam :-)

Zajrzyjcie również na Grajmy! tam znajdziecie więcej ciekawych propozycji gier planszowych dla całej rodziny :-)